และลืมตา เหม่อมองความว่างโล่งผมรับรู้ว่าถูกบรรจุอยู่ในห้องสีขาวที่ไม่คุ้นเคย ลุกขึ้นยืนกวาดสายตาไปโดยรอบ ไม่พบประตู หน้าต่าง ผนัง หรือเพดานขาดปัจจัยทั้งหมดตามความเป็นจริงของ ห้อง ที่ควรจะเป็นแต่ผมก็ยังรู้สึกว่ามันคือ ห้อง อย่างประหลาด ผมนั่งลงผ่านม่านหมอกสีขาวแสนไกล แสงสีขาวโพลนลูบไล้ไล่เลียทุกอณูในห้องไม่รู้ถึงต้นตอที่มา หรือจุดหมายปลายสุดเส้นทางเดินของแสงบรรยากาศในห้องคล้ายถูกหลุมดำสีขาวสว่างดูดกลืนความว่างเปล่าพิลึกพิลั่นสิ้นดี ผมก้มสำรวจร่างกาย ไม่มีบาดแผล หรือรอยฟกช้ำใดๆเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ผมเดินทางมาที่นี้ด้วยวิธีใดนั้นไม่ใช่คำถามหากแต่เป็นจุดหมายของการเดินทางมากกว่า ผมเดาไม่ออกเสียจริงๆ
จะให้ใช้คำว่า มืดแปดด้าน ก็กระไรอยู่เพราะแสงในห้องฉาบทุกอย่างให้สิ้นสีสันจนเนียนแนบเป็นเนื้อเดียวแต่ถึงจะหาคำใดๆ มาใช้บรรยายความว่างเปล่า และไร้ซึ่งหนทางในตอนนี้ก็คงไม่สามารถอธิบายอารมณ์ได้อย่างหมดจดนักเพราะมันช่างว่างเปล่าเสียยิ่งกว่าความว่างเปล่าใดๆในโลกที่ผมเคยประสบพบเจอมาเสียอีก
ผมตัดสินใจเอนหลังลงนอนเงี่ยหูสดับรับคำตอบจากความเงียบที่กำลังโอบกอดผมเบาๆปล่อยความคิดหนักอึ้งให้โอนเอนโอนอ่อน หลับตาผ่อนคลายไร้กฏเกณฑ์และสำนึกใดๆ ห้องสีขาวพาผมหลับใหลสู่ความมืดภายใต้เปลือกตา และ
ลืมตา เหม่อมองความว่างโล่งผมรับรู้ว่าถูกบรรจุอยู่ในห้องสีขาวไม่คุ้นเคยเช่นเดิม ทามกลางความเงียบก่อนคำตอบใดๆ จะผุดขึ้นบนพื้นผิวของความคิด ผมลุกขึ้นออกเท้าเดินจดจ่อกับความว่างเบื้องหน้าชั่วนิรันดร
