ผมเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ ผมเกลียดตัวเองที่ทำตัวน่าสมเพช บางครั้งผมอยากหายไปจากโลกนี้อย่างเงียบๆ ไม่ต้องมีใครรับรู้ถึงการจากไปของผม ราวกับผมไม่ได้ผ่านเข้าไปในชีวิตของใครๆ ผมคิดเสมอว่าคนเราเกิดมาทำไม ในเมื่อทุกสิ่งล้วนแล้วต้องลาจากโลกนี้ไปอย่างเงียบเหงาเพียงลำพัง บางคนอาจจะบอกว่าแม้ชีวิตทุกคนจะดำเนินไปสู่การดับสูญเดียวกัน หากแต่ยังสามารถทำสิ่งดีๆให้กับคนรอบๆข้างได้ในขณะที่ยังหายใจมิใช่หรือ คำตอบคือใช่ แต่สำหรับผมแล้วคงถือว่าโชคไม่ดีเลย ที่ก่อนชีวิตผมจะเดินทางไปสู่ความเงียบเหงาว่างเปล่านั้น ผมใช้ชีวิตไปพร้อมกับทำร้ายตัวเองและคืนอื่นๆเอาไว้มากเหลือเกิน เกินไปจนผมทนรับไม่ไหว มันฉุดร่างผมจมดิ่งลงสู่ความเลวร้ายทางอารมณ์

แทบจะในทุกครั้งที่ผมมองกระจกเงา ผมเห็นสิ่งมีชีวิตที่น่าอดสูที่สุด มันเอาแต่ร่ำไห้กับการกระทำไร้ค่าของตัวเอง ผมจ้องลงไปในตาของมัน มันจ้องกลับเพียงเพื่อหวังให้ผมเศร้าโศกไปกับมัน ผมรังเกียจมันมาก ผมไม่อยากเจอหน้ามันอีกแล้ว ไม่อยากให้มันมาร้องไห้ให้ผมเห็นอีก ผมอยากให้มันหายไป ไอ้เจ้าสิ่งมีชีวิตสกปรกเบื้องหน้าที่เอาแต่ใช้ชีวิตอย่างสลดหดหู่

แต่ถึงอย่างไรตอนนี้ผมทำได้เพียงใช้ชีวิตไปวันๆ ทิ้งลมหายใจไปตามทางที่เดิน ผมกินข้าวน้อยลง ดื่มแอลกอฮอล์มากขึ้น มากขึ้น สูบบุหรี่จัดจนผมเองยังตกใจ ผมพยายามทำทุกสิ่งที่ควรทำให้คนรอบข้างสบายใจ บางครั้งผมยิ้มให้คนมากมายในแต่ละวัน ผมแสร้งทำเป็นว่าสบายดี แต่เมื่อใดที่ผมอยู่ที่ไหนสักแห่ง ซึ่งเป็นที่ที่รอบกายมีแต่คนแปลกหน้า ผมจะร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ และมันจะแย่ลงไปอีกถ้ามันเกิดขึ้นในเวลาที่ผมนอนอยู่บนเตียงในห้องคนเดียว เพลงบางเพลงทำให้ผมร้องไห้ได้เป็นชั่วโมง ภาพบางภาพทำให้ผมเสียใจจนร่างกายสั่นเทา

"เวลาจะรักษาทุกสิ่ง"

"ตัดใจเถอะ"

"อย่ารอเลยมันอาจจะทำให้เขาเสียใจ"

"หาแฟนใหม่ดิวะ"

"ลืมมันไปเถอะ ชีวิตต้องเดินต่อไป"

คำพูดปลอบใจจากผู้คนรอบข้างยังก้องอยู่ในหูผม ผมขอบคุณกับทุกคำพูดที่พยายามช่วยฉุดผมออกจากความเศร้าเหนียวหนืดนี้ หากแต่ไม่มีใครรู้ว่าในเวลาเดียวกัน คำพูดเดียวกันนี้กลับทิ่มแทงผมอย่างทรมาน ราวกับการย่ำลงไปบนรอยบาปที่ตราตรึงอยู่กลางหลัง ผมไม่สามารถลบมันออกไปได้เลย ผมพยายามแล้ว แต่มันกลับยิ่งฝังตัวลึกลงไป คล้ายมะเร็งที่กัดกินความสุขของผมทีละน้อย ทีละน้อย จนบางครั้งมันทำให้ผมคิดไปว่าหัวใจของผมเต้นช้าลงเรื่อยๆ

สุดท้ายแล้วผมคงได้แต่ปล่อยให้ความเศร้ากลืนผมจนหายไป แต่ก่อนที่ตัวผมจะเดินทางไปสู่มืดสัมบูรณ์ ผมขอเพียงแค่ใครสักคนหนึ่ง

ใครก็ได้ที่นั่งอยู่ข้างๆผมตอนร้องไห้

ใครก็ได้ที่กอดผมเบาๆในโลกแห่งความเศร้านี้

ใครก็ได้ที่เห็นค่าของผมมากกว่าตัวผมเอง

อาจจะเป็นใครก็ได้

แต่ไม่ใช่ใครก็ได้ 

Comment

Comment:

Tweet

จากการลิงค์หาแนวคิดงาน มาเจอบล็อกคุณหน้าแรก คนไทยเเสนดี ลิงค์อ่านต่อมาเรื่อยๆ มาเจอเรื่องนี้ .. ซึ้ง !!
คุณเป็นผู้ชาย ที่หาเจอได้ยากบนโลกนี่น่ะ

#9 By BY-TITA on 2011-04-29 13:26

เรื่องจริงหรือแต่งคะ แต่ว่ามันเศร้ามากเลย ถ้าอยา่กให้มีใครก็ได้ ต้องออกไปพบอะไรใหม่ ๆ บ้างนะคะ เผื่อจะเจอใครสักคนก็ได้

http://www.youtube.com/watch?v=56NQ4-BKHzk

http://www.youtube.com/watch?v=7NnHRtx8lUE

http://www.youtube.com/watch?v=ILwOTEciO_I


#7 By Aof Aof (125.25.106.0) on 2010-02-13 13:00

ดูแต่รูป ไม่ชอบอ่านเรื่องเส้า55

#6 By yodd love you!!! on 2010-02-05 16:22

ลายเส้นสวยอะ ชอบๆ

#5 By yodd love you!!! on 2010-02-05 16:22

ผมเป็นคนนึงที่กลัดกินเศร้า เสพสุขจากความเศร้า
ผมขาดสิ่งนี้ไม่ได้

การที่เราได้รับรู้รสาติ อารมณ์ ความรู้สึกต่างๆ สิ่งท่เกิดขึ้น
มันสะท้อนถึงคุณค่าในการมีชีวิตอยู่ ที่คุณอยากให้เป็น
คนเราเกิดมาแล้วก็ตาย แต่ในเมื่อได้เกิดมาทั้งที
ชีวิตหนึ่ง มันก็ต้องมีเหตุการณ์แบบนี้

ขอให้ความรู้สึกนี้ของคุณได้จางหายไป
ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วก็ตาม มันอยู่ที่คุณเป็นหลัก และปัจจัยรอบข้างเป็นรอง

#4 By -Newworld- on 2010-02-05 03:43

อย่างน้อยก็มีตัวละครที่คุณสร้างขึ้นมาอยู่ข้างๆเสมอนะbig smile

#3 By 100 on 2010-02-04 22:05

ชอบตอนท้ายมากฮะ

ใครก็ได้ที่นั่งอยู่ข้างๆผมตอนร้องไห้

ใครก็ได้ที่กอดผมเบาๆในโลกแห่งความเศร้านี้

ใครก็ได้ที่เห็นค่าของผมมากกว่าตัวผมเอง

อาจจะเป็นใครก็ได้

แต่ไม่ใช่ใครก็ได้


(:
จะมีไหม , ?

Hot! Hot! Hot!

#2 By pl ayground ' on 2010-02-04 20:55

ใครก็ได้แต่ไม่ใช่ใครก็ได้
ต้องเป็นคนที่ใช่เท่านั้น ใช่ไหมคะ
แวะมาทักทายและให้กำลังใจคะ สู้ๆๆๆๆbig smile

#1 By pigton on 2010-02-04 20:54