ผม และ เธอ คลายมือออกจากันทันใดลมหนาวรีบโกยตัวเข้ามาแทนที่ความว่างเปล่าไออุ่นจากวันวานเริ่มเลือนลง เคลือบฉาบรอยยิ้มไว้ในความทรงจำ
ขณะท้องฟ้าหยิบดาวประดับราตรีกาลเชื่องช้า ณ จุดปลายสุดของความฝัน เราทั้งสองเอื่อนเอ่ยคำลาจาก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผมเช็ดหยดน้ำบนหน้าเธอเบาๆ บอกกระซิบเธอให้หยุดอารมณ์เศร้าเสียใจไว้เถิดที่รัก
และปล่อยตัวเองให้น้ำตาหล่นลูบอาบแก้มจนด้านชา
